Jiro Dreams of Sushi

Bir suşi ustasının belgeseli gibi görünüyor ama aslında tekrarın filmi. Jiro her gün aynı on parçayı yapıyor ve altmış yıl sonra hâlâ düzeltecek bir şey buluyor.

Bende kalan sahne pirinç sahnesi: çırak beş yıl boyunca sadece pirinç yıkıyor. Yazılımda bu kadar sabrı olan bir öğrenme yolu yok; biz üç ayda “senior” diyoruz. Filmi ilk izlediğimde bunu romantik bulmuştum. Şimdi daha çok bir uzmanlık tanımı olarak okuyorum: bir işin kaç farklı şekilde yanlış gidebileceğini biliyorsan ustasın.

Eksik yanı, filmin bu hayatın bedelini fazla nazikçe geçiştirmesi. Oğullarının anlattıkları o kadar da güzel değil.