Sıra diyagramını önce çizmeyi bıraktım
Mutlu yol yerine hata hallerinden başlamanın neden daha iyi tasarım ürettiğini anlatmaya çalışıyorum.
Bir tasarıma başlarken önce mutlu yolu çizerdim. Kutular, oklar, isteğin sırayla geçişi. Üretken hissettiriyordu ve toplantıda gösterebileceğim bir şey çıkıyordu ortaya; alışkanlığın bu kadar uzun sürmesinin sebebi de muhtemelen buydu.
Sorun şu ki mutlu yol, kimsenin tartışmadığı kısım. Aynı zamanda yapması en kısa süren kısım. Onu önce çizmek, kolay mutabakatı öne alıp tasarımı gerçekten belirleyen bütün soruları erteliyor.
Şimdi yaptığım şey hata listesinden başlamak. Bu çağrı zaman aşımına uğrarsa ne oluyor. Başarılı olup cevabı kaybolursa ne oluyor. İki kez çalışırsa ne oluyor. Downstream ayakta ama bayat veri dönüyorsa ne oluyor. İlginç olan şu: bu dört soruyu cevaplamak diyagramı zaten üretiyor, üstelik ürettiği diyagram benim çizeceğim diyagram olmuyor.
Bir de sosyal faydası var. Mutlu yol diyagramı baş sallatıyor. Hata listesi ise odadaki kıdemli kişinin “üçüncü durum daha önce başımıza geldi” demesini sağlıyor, ki bu bir tasarım toplantısındaki en değerli cümle.
Çözemediğim kısım, bunu felç edici olmadan nasıl yapacağım. Her zaman bir sonraki hata hali var ve bazıları için tasarım yapmaya değmiyor. Şu an kalan durumlar “bunun için olay yaşamayı kabul ederim” dediğim seviyeye gelince duruyorum, ama bunu bir kural olarak savunamam.