Jiro Dreams of Sushi

Sıradan bir suşi ustası belgeseli gibi başlıyor fakat aslında bilinçli tekrarın ve adanmışlığın hikayesini anlatıyor. Jiro her gün aynı sınırlı menüyü hazırlıyor ve altmış yılın ardından hala tabakta kusursuzlaştıracak yeni bir detay buluyor.

Beni en çok etkileyen kısım pirinç hazırlama süreci oldu: Bir çırak mutfakta beş yıl boyunca sadece pirinç yıkamayı öğreniyor. Yazılım dünyasında bu denli sabırlı bir çıraklık geleneği maalesef yok, sektörde birkaç yıl kod yazan herkese kolayca “kıdemli” unvanı veriliyor. Filmi ilk izlediğimde bu adanmışlığı sadece romantik bulmuştum, artık bunu gerçek bir uzmanlık ölçütü olarak okuyorum: Bir işin sahada kaç farklı yoldan ters gidebileceğini ezbere biliyorsanız gerçek bir ustasınızdır.

Eksik kalan tek yönü, yönetmenin bu yoğun adanmışlığın aileye ve çocuklara yüklediği ağır duygusal faturayı fazla naif biçimde geçiştirmesi.